ഒരു പെരുമഴയുടെ പിറ്റേന്ന്

വന്മരം തലതാഴ്ത്തി നിന്നൊരു വെന്മലർക്കുട ചൂടവേ,

ചെങ്കനൽ വഴി താണ്ടി വന്നൊരു കുഞ്ഞിളം കാറ്റായി ഞാൻ.

മിന്നി നില്ക്കുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികൾ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ ചിമ്മവെ,

നെഞ്ചൊലിക്കുന്ന പുഞ്ചിരിത്തൂവലോന്നോഴിയാതെ മാഞ്ഞുപോയ്.

എൻ മടിതട്ടിലുമ്മ നേദിച്ച പിഞ്ചിളം കൊഞ്ചലാളവേ,

ഇന്നലെ പെയ്ത മാരിയിൽ നനഞ്ഞമ്മതൻ സ്നേഹലാളനം.

ചോർന്നൊലിക്കുന്ന വീടിനുള്ളിലെ നന്മ തേടി ഞാനലയവേ,

കാരിരുമ്പിൻ കരുത്തുള്ള കാമമെൻ-

മാറു പിളർന്നു ചുടുക്തമൂറ്റവെ,

കൊളിളക്കത്തിൻ മഹാപർവമേറ്റെന്റെ-

ചോരയുറഞ്ഞു മുടിനീട്ടി ആടവേ,

കണ്ണുനീരിന്റെ ഉപ്പിൽ കുതിർന്നോരെൻ-

ഗദ്ഗദത്തിന്റെ ചിറകടി ഉയരവേ,

അഴികളിൽ പൂട്ടിയ മഴയുടെ കൊഞ്ചലിൽ-

മധുരമാം ഓർമ്മകൾ നിറമാല ചാർത്തവേ,

അരുനാഭ മായാത്ത ആകാശമിന്നൊരു

പുതു കോടിമുണ്ട് നെയ്യുന്നു.

എന മനതാരിൽ മഴയുടെ മണമൊന്നു  പൂശിയൊരു

പുതുഭാവി മിന്നി മായുന്നു...